دوست داشتن و عاشق شدن خیلی خوبه. به آدم احساس تازگی می ده. دنیا رو رنگ تازه می زنه و واو همه چیز رو درخشان می کنه. از همه بهتر اینه که وقتی عشق توی دل آدم به دنیا میاد همیشگیه، شاید کمرنگ بشه ولی هیچ وقت کسی نمی تونه اون رو از آدم بگیره. مکنه معشوق عشقت رو نخواد و دوریش آزارت بده، اما هیچ چیز نمی تونه مانع گرمی قلبت بشه. تا هر وقت خودت بخوای عشق زنده می مونه.

همیشه عاشق شدم و عشقم همیشه توی دلم برای خودم باقی می موند. تا اینکه تصمیم گرفتم برای یکبار هم که شده احساسم رو نشون بدم. این بدترین تصمیمی بود که گرفتم. اما درس خوبی بهم داد...

***

هیچ وقت فکرش رو هم نمی کردم که یک روز به اینجا برسم. به جایی که دیگه نخوام عاشق بشم بلکه بیشتر بخوام دوست داشته بشم.

مثل کسی که توی یک حادثه بخشی از وجودش رو از دست داده و توی خواب خودش رو سالم و کامل می بینه، یک شب خواب دیدم. توی خوابم کسی بود که دوستم داشت، همون طور که من دوسش داشتم و تازه فهمیدم که چقدر به خاطر این خلأ ناتوان شدم و چقدر دلم برای احساس دوست داشته شدن تنگ شده...

به خصوص برای روزایی که خودم هم خودم رو دوست داشتم.